Urodził się: 25 listopada 1888 roku (niedziela) w Brudzyniu
(par. i gm. Brudzew, pow. kolski)
Rodzice:
- Leonard Ludwik Franciszek Maringe (1857-1933)
- Zuzanna Kożuchowska (1861-1939)
Rodzeństwo: (4)
- Leonard Witold Stanisław (1890-1966)
- Jadwiga Emma Benigna (1893-1976)
- Stefan Zygmunt Stanisław (1899-1915)
- Anna Zuzanna (1901-1903)
Żona:
- Antonilla Wyganowska (1891-1990)
Ślub: 10 sierpnia 1915 roku (wtorek) w Kościele pw. NPN
Panny Maryi w Łasku (gm. Łask, pow. sieradzki)
Dzieci: (4)
- Jerzy (1916-1944)
- Anna "Hanna" (1917-1990)
- Stanisław (1918-1943)
- Zofia (1919-2017)
Zmarł: 19 maja 1952 roku (poniedziałek) w Warszawie
Pochowany: na Cmentarzu Powązkowskim
kw.4, rząd I, p. przy Aleii Katakumbowej
- grobowiec rodzin Boretti-Maringe
Pierworodne dziecko Leonarda i Zuzanny.
Oryginalny Akt Chrztu: wtóropis ASC
|
Rok 1918, 16 października (środa) Kościół Parafialny pw. Św. Mikołaja w Brudzewie, Księga Aktów Chrztów, Tom , strona 31, numer aktu 59
Brudzyń Działo się w Brudzewie dwudziestego piątego Kwietnia tysiąc osiemset osiemdziesiątego dziewiątego roku o godzinie drugiej po południu. Stawił się Leonard Maringe lat trzydzieści dwa dziedzic stały majątku folwarku Brzeziny gminy Mokrsko powiatu Wieluńskiego czasowo zamieszkały w Brudzyniu w obecności Leonarda Maringe obywatela zamieszkałego w Mieście Warszawie sześćdziesiąt sześć lat i Józefa Kożuchowskiego sześćdziesiąt pięć lat dziedzica z Brudzynia okazał nam dziecię płci męskiej objaśniając Nam że urodziło się w Brudzyniu dnia trzynastego/: dwudziestego piątego listopada tysiąć osiemset osiemdziesiątego ósmego roku o godzinie dziewiątej wieczorem z jego małżonki Zuzanny z Kożuchowskich dwadzieścia sześć lat mającej. Dziecięciu temu na chrzcie świętym odbytym w dniu dzisiejszym nadano imiona Tadeusz Henryk Józef a rodzicami chrzestnymi byli Leonard Maringe i Benigna Kożuchowska. Akt ten opóźniony został ze względu na ojca, który był w podróży. Akt ten oświadczającym i świadkom przeczytany, przez nas i nich podpisany. Administrator Parafi Brudzew trzymający Akta Stanu Cywilnego.
(-) Ks. K.
(-) Leonard Maringe (-) Leonard Maringe
(-) Józef Kożuchowski
|
Właściciel majątku Smolina (gm. Brudzew, pow. turecki), który zgodnie z tradycją jako najstarszy syn przejął po ojcu.
Ukończył Gimnazjium Emiliana Konopczyńskiego w Warszawie.
|
Nastepnie w 1910 roku ukończył Uniwersytet w Londynie na Wydziale Mechanicznym uzyskując dyplom inzyniera. |
|
)
){kind=link}
Do wybuchu I wojny światowej pracował w przemyśle drzewnym.
Od 1914 roku administrował majątkami.
Dnia 15 sierpnia 1915 roku bierze ślub z Antonillą Wyganowską. Ślub odbywa się w Łasku, a wesele w Ostrowie w majątku Szweycerów, gdzie Tadeusz w tym okresie czasu był administratorem zobacz foto
Jako ochotnik brał udział w wojnie 1920 roku w I-ym Szwadronie Ochotniczego Pułku Ułanów. Odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy (nr 2700).
W 1921 roku objął po rodzicach Smolinę. Jednym z jego celów było wyeliminowanie monopolu pośredników w handlu zbożem. Chciał zorganizować przetwórstwo produktów rolnych przez rolników w ramach spółek i akcjonariatów.
Działając w Związku Ziemian Polskich, zakupił przy współudziale innych akcjonariuszy, (m.in. szwagra Gołembiowskiego i Potworowskiego) młyn w Kole, obciążając przy tym hipotekę własnego majątku.
Na skutek kryzysu gospodarczego 1929 roku utracił wraz z innymi młyny i swój majątek.
W następnych latach zajmował się administracją kilku majątków. Jednym z nich była Golina Sucharzewskich w powiecie konińskim. Gospodarstwem zajmowała się żona Antonilla pod kierownictwem męża, który w tym czasie prowadził firmę nasienną J.Fijałkowskiego w Warszawie.
W 1936 roku Tadeusz wykupił Smolinę, zostawiając gospodarowanie żonie, gdyż sam nadal prowadził firmę nasienną w Warszawie.
Wybuch II wojny światowej zastał rodzinę Maringe w Smolinie, skąd po działaniach wojennych została deportowana do obozu w Bochni.
Po wydostaniu się z obozu zamieszkali w Warszawie, przebywając tam do końca okupacji.
Tadeusz włączył się do konspiracji.
W firmie nasiennej przy ulicy Czackiego obsługiwał "skrzynkę kontaktową", był również współorganizatorem zbiórki żywności dla ludzi wysiedlonych i rodzin ze spacyfikowanej Zamojszczyzny.
Po zakończeniu wojny Tadeusz zamieszkał wraz z rodziną w Poznaniu, gdzie prowadził firmę nasienną współpracując z PNZ.
W 1946 roku aresztowano kierownictwo PNZ pod zarzutem szpiegostwa i sabotażu.
Kadrę kierowniczą stanowili byli ziemianie, posiadający wykształcenie rolnicze i praktykę w prowadzeniu dużych majątków ziemskich, między innymi brata Tadeusza, Leonarda.
Po zorganizowaniu pokazowego procesu, Leonard Wiktor został skazany na dożywocie. Proces był zorganizowany m.in. po to aby zohydzić w oczach społeczeństwa inteligencję i środowisko byłych ziemian.
Tadeusz bardzo ciężko przeżył ten proces, zapadł na zdrowiu i zmarł w 1952 roku.
Przypisy:
[1] -
){kind=small}