Nazywam się Jerzy Maria Boretti i na tejże stronie zamierzam przedstawiać Szanownym Gościom, w porządku chronologicznym, dzieje powstawania niniejszej witryny, jako też wszelkie wiadomości, dokumenty i świadectwa, które udało mi się dotąd zgromadzić, a które z biegiem czasu przybędą do zbioru tegoż.
Pragnę, aby niniejsza kronika stanowiła wierny zapis podejmowanych przeze mnie starań, poszukiwań i odkryć, dzięki którym krok po kroku odsłaniać się będą kolejne karty dziejów rodzinnych. Każda nowa wiadomość, każdy odnaleziony dokument i każda ocalała od zapomnienia pamiątka stanowić będą cenny przyczynek do poznania przeszłości oraz zachowania pamięci o tych, których losy z dziejami naszego rodu są związane.
Wszelkie zatem poczynania, postępy i zdobycze na drodze owych poszukiwań pragnę skrzętnie odnotowywać, aby każdy, kto zechce zajrzeć na karty tejże witryny, mógł prześledzić tok prac i wraz ze mną odkrywać tajemnice minionych pokoleń.
Niechaj zapis ten służy ku pożytkowi potomnych, a pamięć o przodkach naszych niechaj trwa przez długie lata, przekazywana z pokolenia na pokolenie jako bezcenne dziedzictwo rodzinne.
W czasach nam współczesnych świat coraz bardziej odchodzi od dawnych obyczajów, a serca ludzkie, przytłoczone zgiełkiem codzienności, pogonią za dostatkiem i przemijającymi dobrami doczesnymi, zdają się niejednokrotnie obojętnieć na to, co niegdyś stanowiło najświętszy fundament ludzkiego życia. Materializm, bezduszność i kosmopolityczne zapatrywania coraz śmielej wypierają przywiązanie do własnych korzeni, ziemi ojczystej oraz wspólnoty rodzinnej. Słowa takie jako: Tradycja, Ojczyzna i Rodzina, które dla naszych przodków pełne były głębokiego znaczenia, czci i serdecznego przywiązania, dla wielu współczesnych stały się jeno pustym dźwiękiem, pozbawionym owej duchowej treści, którą przez wieki wypełniały pokolenia naszych ojców i dziadów.
A przecie nie są to słowa błahe ni też bez znaczenia. Kryją się w nich bowiem dzieje całych pokoleń, ich trudy i znoje, nadzieje i tęsknoty, radości i smutki, a także ofiary, jakie ponosili, by przekazać potomnym dziedzictwo swego życia. Jeżeli tedy nie podejmiemy starań, aby ocalić od zapomnienia owe wartości, mogą one bezpowrotnie przepaść w pomroce dziejów, a wraz z nimi zaginie bogactwo wspomnień, uczuć i doświadczeń, które mogłyby stanowić bezcenną naukę dla pokoleń przyszłych.
Szczególne miejsce w tem dziele ratowania pamięci zajmuje poznanie dziejów własnej rodziny, odtworzenie losów przodków naszych i zachowanie świadectw ich życia. Temu właśnie służy genealogia rodzinna, będąca nie tylko spisem imion, nazwisk, dat narodzin, zaślubin i zgonów, lecz nade wszystko żywym świadectwem naszego pochodzenia, korzeni i przynależności do wielkiego łańcucha pokoleń. Jest ona nicią nader trwałą, która łączy nas z przeszłością i pozwala dostrzec, iż historia nie jest jeno odległą opowieścią o królach, władcach, wodzach i bohaterach, lecz również dziejami zwyczajnych ludzi, których życie, choć nie zawsze zapisane na kartach wielkich kronik, miało swą godność, wartość i znaczenie.
Dzięki genealogii historia przestaje być czymś odległym i obcym, a staje się bliska sercu i namacalna. Pośród postaci znanych z dziejopisów odnajdujemy bowiem ludzi nam najbliższych: naszych pradziadów, dziadów, krewnych i powinowatych, noszących to samo nazwisko albo nazwiska złączone z naszym rodem więzami krwi, małżeństwa i wspólnego losu. Odkrywamy, gdzie żyli, czym się trudnili, jakie koleje losu ich spotykały, jakim przeciwnościom stawiali czoła i jakie wartości przekazali swym potomkom.
Wówczas to uświadamiamy sobie, iż nie jesteśmy jeno samotnymi istotami, które pojawiły się na świecie bez związku z tem, co było przed nimi. Stanowimy bowiem ogniwo w nieprzerwanym łańcuchu pokoleń, dziedzicząc po przodkach nie tylko nazwisko i pochodzenie, ale także pamięć, obyczaje, opowieści oraz cząstkę ich duchowego dziedzictwa. Każde odkryte imię, każdy odnaleziony dokument i każda zachowana fotografia przybliżają nas do poznania tych, którym zawdzięczamy swe istnienie.
Niechaj tedy trud poznawania genealogii rodzinnej będzie nie tylko poszukiwaniem przeszłości, ale i powinnością wobec tych, którzy odeszli, oraz wobec tych, którzy po nas przyjdą. Albowiem naród, rodzina i człowiek, który zapomina o swych korzeniach, naraża się na utratę cząstki własnej tożsamości. A pamięć o przodkach, pieczołowicie zachowana i przekazana potomnym, jest skarbem, którego nie zdołają zastąpić ni bogactwa materialne, ni przemijające mody, ni zmienne koleje świata.
Strzeżmyż tedy pamięci o naszych przodkach, albowiem w ich dziejach zawiera się cząstka naszych własnych dziejów, a w pamięci o nich — świadectwo tego, skąd przychodzimy i komu zawdzięczamy to, kim jesteśmy.