Urodził się: 24 lipca 1868 roku (piątek) w Krakowie

                         (chrzczony par. pw. Św. Szczepana )

Rodzice:

- Stanisław Paweł Jan Janikowski (1833-1881)

- Eufemia Prylińska (1846-1927)

 

Rodzeństwo: (3)

- Stanisława (1866-1896)

- Antonina (1870-1942)

- Anna Ludwika (1877-?)

 

Kawaler

 

Zmarł: 19 lipca 1911 roku (środa) w Drewnicy (dzisiaj Ząbki)

               (miasto i gmina , pow. wołomiński)

 

Pochowany: na Cmentarzu Rakowickim kw. II b

                           - grobowiec rodzinny

 

Drugie dziecko Stanisława i Eufemii.

 

Doktor prawa, publicysta, współzałożyciel "Naprzodu".

 

 

Oryginalny Akt Chrztu:

 

 

Po wczesnej śmierci ojca wychowywany był przez matkę.

 

Szkołę podstawową i gimnazjum ukończył w Krakowie w roku 1886.

Następnie zapisał się na Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Brał czynny udział w życiu politycznym uczelni. Wraz z Franciszkiem Nowickim stanął na czele postępowego odłamu młodzieży akademickiej. Był jednym z inicjatorów i redaktorów pisma "Ognisko" wydawanego przez studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego w roku 1889, reprezentującego ideologię radykalno-demokratyczną.

W roku 1887 został wybrany do Zarządu Czytelni Akademickiej, najpierw jako członek, później pełnił tam funkcję sekretarza. Działalność tej grupy młodzieży spotkała się z represjami ze strony władz uniwersyteckich.

 

Janikowski wraz z Nowickim i Gabrielem Górskim zostali w styczniu 1890 roku relegowani z uniwerytetu, co z kolei wywołało falę protestu na uczelni krakowskiej.

Niezależnie od wyroku dyscyplinarnego władze państwowe przeprowadził śledztwo zakończone w roku 1891 procesem dziesięciu działaczy socjalistycznych, wśród których obok m.in. Ignacego Daszyńskiego i Wilhelma Feldmana zasiadł na ławie oskarżonych Janikowski.

Proces z powodu braku dowodów zakończył się uniewinnieniem wszystkich oskarżonych.

 

W tym okresie Janikowski brał udział w naradach krakowskich działaczy socjalistycznych, w czasie których omawiano założenie stowarzyszenia robotniczego "Siła" oraz czasopisma "Naprzód". Janikowski był jednym z założycieli i pierwszych współpracowników tego pisma.

 

Po relegacji z uczelni krakowskiej i po odmowie przyjęcia na Uniwersytet Lwowski przeniósł się Janikowski na Uniwersytet w Grazu, gdzie studiował prawo w semestrze letnim 1890 roku. W semestrze zimowym 1890-91 ukończył studia na Uniwerytecie w Wiedniu i otrzymał absolutorium.

Doktorat prawa otrzymał na Uniwersytecie Krakowskim w roku 1894.

 

Po zakończeniu studiów pracował jako urzędnik Ministerstwa Kolei, początkowo w Insbruku, następnie w Krakowie, a wreszcie w Wiedniu na stanowisku inspektora.

 

Utrzymywał liczne kontakty z wiedeńskim i krakowskim środowiskiem literackim i artystycznym.

Pisywał artykuły do "Naprzodu", "Czasu" i innych pism krakowskich.

 

Nadmierna nerwowość Janikowskiego przerodziła się w końcu w chorobę umysłową.

Zmarł w zakładzie dla obłąkanych w Drewnicy k. Warszawy.

 

 

 


  

Źródła:

 

- Polski Słownik Biograficzny, Tom X, str. 519,